میدانی سرت که شروع می کند به فکر کردن تازه اول بدبختی ست. میایی درک کنی کمی ازین روزگار را میبینی خیلی روزگار عوضی ست.
هیچ است و پوچ است و تو خالی!
تازه از این جاست که مغزت سنگین میشود. به خودت ایراد میگیری.خودت را نقد میکنی.به فکرهای وحشتناکت با چشمان گشاد نگاه میکنی. ازشان میترسی.جرات نمیکنی درباره عمق فکرهای لعنتی ات با کسی صحبت کنی.دیگران چه فکری میکنند!!!!پس مدتی خودت را بی خیال جلوه میدهی.مثل یابو میشوی اما همه ش الکی ست!
نیمدانی که وقتی شروع میکنی به فهمیدن،به فکر کردن ، دیگر نمیتوانی ازنو مثل قدیم راحت بخندی وخوش خیال از مسائل بگذری.همین جوری توی مغزت میایند و جلوی چشمت رژه میروند.دیگر اون قدیم ها نمیشود.
هیچ چیز خوشی اون قدیم ها نمیشود!متاسفانه یا خوشبختانه اما سوالی ست خودش!!!!
ما حتی فکر نمیکنیم ، بلکه  فکر میشویم معنیش چیست؟
ایا همان......
HE made you what you are